درمان سندروم پای بی‌قرار، خطر بالای بیماری پارکینسون رو کم می‌کنه

یه مشکلی که آدما رو مجبور می‌کنه پاهاشون رو تکون بدن، ممکنه نشون بده که شانس بیشتری برای ابتلا به بیماری پارکینسون دارن. یه تحقیق جدید هم میگه که این خطر برای کسایی که درمان‌های خاصی برای «پاهای بی‌قرارشون» می‌گیرن، کم می‌شه.

سندروم پای بی‌قرار (RLS)، که بهش بیماری ویلیس-اکبوم هم میگن، یه بیماری عصبیه که یه حس ناخوشایند تو پاها ایجاد می‌کنه و باعث می‌شه کسایی که این مشکل رو دارن، مدام وضعیتشون رو عوض کنن.

این اولین باری نیست که محقق‌ها دارن ارتباط‌های احتمالی بین RLS و پارکینسون رو بررسی می‌کنن. هر دو تا مشکل با سختی تو کنترل حرکت تعریف می‌شن و هر دوتاشون با داروهایی درمان می‌شن که با تقلید از انتقال‌دهنده عصبی دوپامین، مسیر دوپامینرژیک رو فعال می‌کنن.

این حدس زده شده که RLS حتی ممکنه یه ویژگی بالینی اولیه از پارکینسون باشه و احتمالاً نشون بده که مسیر دوپامینرژیک داره ضعیف می‌شه. با این حال، تحقیقات قبلی در مورد ماهیت این ارتباط محدود یا نامشخص بودن.

حالا تو این تحقیق، محققای کره جنوبی سوابق سلامتی ۹۹۱۹ نفر مبتلا به RLS رو تحلیل کردن و اون‌ها رو بر اساس سن، جنسیت و متغیرهای دیگه با آدمایی که این مشکل رو نداشتن، تطبیق دادن. بعدش این دو تا گروه رو تا ۱۵ سال دنبال کردن.

شانس ابتلا به بیماری پارکینسون تو گروه RLS به طور قابل توجهی بیشتر از گروه کنترل بود: ۱.۶ درصد در مقابل ۱ درصد.

محقق‌ها تو مقاله‌شون نوشتن: «تو این مطالعه، RLS با خطر بالای ابتلا به بیماری پارکینسون مرتبط بود.»

«علاوه بر این، بیماران مبتلا به RLS که با آگونیست‌های دوپامین درمان نشده بودن، بیشتر در معرض خطر ابتلا به بیماری پارکینسون بودن، در حالی که اونایی که با آگونیست‌های دوپامین درمان شده بودن، در مقایسه با گروه کنترل، کمتر در معرض خطر بودن.»

این یافته‌ی اضافه نشون میده که هر ارتباطی بین RLS و بیماری پارکینسون، ممکنه به اختلال تو مسیر دوپامینرژیک مربوط نباشه. برای اون آدمای مبتلا به RLS که داروهایی مصرف می‌کردن که این مسیر رو فعال می‌کرد، ارتباط با بیماری پارکینسون از بین رفت.

محقق‌ها میگن که ممکنه یه تداخل پیچیده‌ای از عوامل روی هر دو RLS و پارکینسون تأثیر بذاره، که می‌تونه شامل خواب ناسالم و کمبود آهن هم باشه.

هر کسی که RLS داره، پارکینسون نمی‌گیره، و پارکینسون هم همیشه قبلش RLS نداره. با این حال، به نظر میاد به روش‌هایی به هم مرتبط باشن که تحقیقات آینده ممکنه بتونه از هم جداشون کنه.

محقق‌ها می‌نویسن: «ممکنه که پل پاتوفیزیولوژیکی بین RLS و بیماری پارکینسون، مکانیزم‌های دیگه‌ای غیر از مسیر دوپامینرژیک رو درگیر کنه.»

«بر اساس این یافته‌ها، منطقی‌تره که RLS رو به عنوان یه عامل خطر بالقوه برای بیماری پارکینسون تفسیر کنیم، تا یه تظاهر اولیه از اون.»

اختلاف‌های آماری خیلی بزرگ نبودن: مثلاً، تفاوت تو میانگین زمان تشخیص پارکینسون بین گروه RLS و گروه کنترل فقط چند هفته بود. با این حال، این تفاوت‌ها می‌تونن برای میلیون‌ها نفری که با پارکینسون زندگی می‌کنن، خیلی زود روی هم جمع بشن.

انصافاً هنوز چیزای زیادی در مورد RLS و بیماری پارکینسون نمی‌دونیم، ولی ارتباط‌هایی مثل این – و به خصوص نقش آگونیست‌های دوپامین روی خطر ابتلا – می‌تونن کمک کنن تا بفهمیم این بیماری‌ها چطور شروع می‌شن و چطور می‌شه درمان‌های مؤثرتری ساخت.

محقق‌ها می‌نویسن: «روشن کردن این ارتباط و نقش مسیر دوپامینرژیک، می‌تونه درک پاتوفیزیولوژی بین این دو تا بیماری رو بهتر کنه.»

لینک منبع